آتشکده خاموش

                                                 ( اردوی ضرغام السلطنه در خارج از شهر اصفهان)

می خواستم ای ن پستم را اختصاص بدهم به گلایه از خمودی وبلاگنویسان بختیاری از اختر بانوی قاسمی فرنگ نشین تا استاد قهرمان محمدی که ظاهرا  دیگر این مقوله را فراموش کرده اند یا اهمیت چندانی برایشان ندارد ولی تصادف امروز با سالروز صدور فرمان مشروطیت وباز بی محلی سهوی یا عامدانه به نقش بختیاریها  برآنم داشت تا در این مقال به این مهم بپردازم وگلایه ها بماند تا بعد...

روزنامه اصفهان زیبا وابسته به شهرداری اصفهان! ویژه نامه ای تحت عنوان مشروطه خانه به مناسبت این روز و افتتاح خانه مشروطیت(منزل آقای نوراله نجفی)منتشر کرده که درآن نقش علما به وبژه آقای نجفی بسیار محوری و پررنگ است و تنها اشاراتی مختصر به خوانین بختیاری به عنوان حاشیه مطلب شده و در جا هایی ایشان ملحد بی دین و بی اطلاع از شرایط و حتی عامل انگلیس معرفی شده اندنمی دانم نویسندگان این نشریه که عموما نوجوان و یا در سالهای نخستین جوانی هستند وبه برکت بودجه شهرداری ورانت های سیاسی هرچه می خواهد دل تنگشان می نویسند از چه سطح سوادی برخوردارند ولی یقین دارم که مطالعات تاریخیشان بسیار اندک است دراین رابطه به ذکر نکته ی کوچک بسنده می کنم: نخست اینکه همانگونه که در جای جای این نشریه ذکر شده آقای نجفی از  بزرگ ملاکان اصفهان بودند و ضمن داشتن سلوکی اعیانی و اشرافی البته سفره ای همیشه گسترده برای مستمندان داشته اند جنس درگیری ایشان با ظل السلطان درگیری دو قطب مالی و اقتصادی در یک شهر یا منطقه بوده که بعدها حاکم اصفهان باطبع شازده بودن و وابستگی به دربار و البته خصایص ذاتی طرفدار استبداد می شود و ایشان مشروطه چی که البته قطعا نقش مهمی داشتند ولی من فکر نمی کنم تنها سخنرانی و تعطیلی بازار در به ثمر رساندن مشروطه کافی می بود  و امااینکه  فاتح اصفهان ضرغام السلطنه  ازفقرای نعمت الهی بوده و مرید ثابتعلی شاه قهفرخی و اینکه ایشان ۱۱۰ نفر از سوارن بختیاری را جهت فتح اصفهان برمیگزینند و ... هم که اظهر من الشمس است و نشان دهنده التزام ایشان  به اسلام  جنگهای بعدی ایشان با انگلستان و روس و حتی شهید شدن پسر ایشان در جنگ با روسها در ورنامخواست فکر کنم برای استقلال رای و میهن پرستی ایشان کفایت کند!،مکرم در همان روزها شعری درباب فتح اصفهان سروده که اتفاقا در همان نشریه آمده که من به بخشهایی از آن شعر استناد می کنم :

...آن شیر دژآگه که بحق بود چو ضرغام         ضرغام حقیقت که ازو روز عدو شام

افراشت علم را زپی یاری اسلام                 زد جانب این شهر زپی دفع ستم گام

                           از بهر تن آسایی ما سینه سپر کرد

...ناگه خبر آمد که رسد حضرت صمصام          صمصام شریعت شه گلشن اسلام

مردم همه دیدند که آن سرو دلارام              با سواران و دلیران نکونام

                        منزل به صفاهان به دو صد شوکت و فر کرد